ေက်ာက္မီးေသြးမႈန္႔ေတြကို ေျပာင္ေအာင္မသုတ္သူဗန္ဂိုး
။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။
( ၁ )
တကၠသိုလ္ဝင္တန္း ျမန္မာစာျပ႒ာန္းစာအုပ္မွ "မိတဆိုး႐ွင္ျပဳ" ကိုယ္ေတြ႔ဝတၳဳကို သင္ေပးရသည့္အခါတိုင္း ကြၽန္ေတာ္သည္ ဦးဖိုးက်ားတို႔အဖြဲ႔ႏွင့္ ဖိုးဝိုင္းအစု႐ြာသားမ်ား အဖြဲ႔က်ေနပုံကို သေဘာက်မိပါသည္။ စာဖတ္သူကို ၾကည္ႏူးမႈသႏၱရသမ်ား ေပးစြမ္းႏိုင္ပါ၏။ အမ်ိဳးသားပညာဝန္ ဦးဖိုးက်ားႏွင့္ လက္ပံတန္းၿမိဳ႕ အမ်ိဳးသားေက်ာင္းအုပ္ႀကီး ဦးစံေ႐ႊတို႔၏ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံတတ္မႈ၊ ကူညီေဖးမတတ္မႈ၊ စာနာသနားတတ္မႈကို ခ်ီးက်ဴးမိပါသည္။
ၿမိဳ႕အရပ္မွလာေသာ အဂၤလိပ္စာတတ္ေပတတ္၊ အမ်ိဳးသားပညာဝန္၊ ေက်ာင္းအုပ္ႀကီး စသူတို႔က ကိုထြန္းေက်ာ္၏ မိတဆိုး႐ွင္ျပဳပြဲကေလးကို ေငြအားသာမက လူအားျဖင့္လည္း ကူညီၾကသည္မွာ ေတာအရပ္က႐ြာသားမ်ားကို အံ့အားသင့္ေစပါသည္။ ဦးဖိုးက်ားတို႔လူစုသည္ အတင္းဝင္၍ ထင္းခြဲျခင္း၊ ေရခပ္ျခင္း၊ ေဆးေၾကာျခင္း၊ ေၾကာ္ေလွာ္ျခင္း၊ စသည္တို႔ကို အားတိုက္လုပ္ကိုင္ၾက၏။
ဦးဖိုးက်ားက တံျမက္စည္းကို ဟန္က်ပန္က်လွည္းျပၿပီး ဦးစံေ႐ႊႀကီးက ပန္းကန္ခြက္ေယာက္မ်ားကို စင္စင္ၾကယ္ၾကယ္ေဆးျပလိုက္ေသာအခါ ႐ြာသားမ်ားသည္ အားရပါးရရယ္ေမာၾကပါေလေတာ့သည္။ ဦးဖိုးက်ားတို႔အဖြဲ႔ႏွင့္ ႐ြာသူ႐ြာသားမ်ား ခ်က္ခ်င္းပင္ တသားတည္းျဖစ္သြား၏။ ေႏြးေထြးေပ်ာ္ဝင္သြား၏။ စာဖတ္သူကိုပင္ ကူးစက္ခံစားသြားေစပါသည္။
ဦးဖိုးက်ားတို႔လူစုကို ရြာသူ႐ြာသားမ်ားက သူတို႔လူ၊ သူတို႔ဘက္ေတာ္သားဟု တခါတည္းယုံမွတ္လိုက္ၾကပါသည္။ ဦးဖိုးက်ားတို႔လူစုသည္ ေျမႏွင့္နီးေသာလူမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ ႐ြာသူ႐ြာသားမ်ား၏ ႏွလုံးသားကေတာင္းဆိုသံကို နားလည္တတ္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါ၏။
( ၂ )
မိမိကိုယ္ကိုယ္ နိမ့္က်သူဟု၊ အားနည္းသူဟု လက္ခံထားၾကသူမ်ားသည္ သိမ္ငယ္စိတ္ႏွင့္ ညႇိဳးမွိန္ေနတတ္ၾကပါသည္။ အငုံ႔စိတ္ကိန္းေအာင္းကာ အရာရာမဝံ့မရဲျဖစ္ေနတတ္ၾက၏။
မိမိတို႔ကို ႏွိမ့္ခ်၍ဆက္ဆံတတ္သူ၊ ခြဲျခား၍ဆက္ဆံတတ္သူမ်ားကို ေ႐ွာင္႐ွားလိုၾကသည္။ မျမင္ေတြ႔လို။ မေပါင္းသင္းလို။
ကြၽန္ေတာ္သည္ ကေလးၿမိဳ႕ႏွင့္ ကေလးဝၿမိဳ႕ၾကား ျမစ္သာျမစ္ေဘးတေနရာ႐ိွ ထုံးဖိုတခုတြင္ တလကိုးသီတင္းေနခဲ့ဖူး၏။ ကုမၸဏီပိုင္ပစၥည္းမ်ားကို ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေ႐ွာက္ရင္း ထုံးဖုတ္အလုပ္သမားမ်ားႏွင့္ အတူတကြေနခဲ့ရ၏။ အလုပ္သမားမိသားစု ခုနစ္စု႐ွစ္စု ႐ိွပါသည္။ မိသားတစုလွ်င္ တတဲႏႈန္းျဖင့္ တဲကလည္း ခုနစ္တဲ႐ွစ္တဲ႐ိွပါသည္။ ကေလးကေလာင္းမ်ားကလည္း တိုးလိုးတြဲေလာင္းကိုယ္စီျဖစ္ပါ၏။
ညေနညေန အလုပ္သိမ္းခ်ိန္ေရာက္လွ်င္ ထုံးဖိုကမၻာေလးသည္ ဆူညံပြက္ေလာ႐ိုက္ေနတတ္ပါသည္။ အဝတ္မပါ၊ ကိုယ္တုံးလုံး၊ ႏွပ္ေခ်းတတြဲတြဲႏွင့္ အနာဂတ္၏မ်ိဳးဆက္ေလာင္းကေလးမ်ားသည္ အခ်င္းခ်င္းေဆာ္ပေလာ္တီးေနတတ္ၾကသည္။ ကေလးခ်င္း ရန္ျဖစ္လွ်င္ အေမခ်င္း ကေလာ္တုပ္ၾကေတာ့၏။ အေမခ်င္း ကေလာ္တုပ္ၾကလွ်င္ ခပ္ေထြေထြျဖစ္ေနၾကၿပီျဖစ္ေသာ အေဖခ်င္း ေအာ္္ဟစ္ဆဲဆိုၾကေတာ့သည္။
ဤသို႔ ရန္ပြဲက အ႐ိွန္ျမင့္တက္လာၿပီဆိုလွ်င္ ထုံးဖိုကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနသူအဖိုးႀကီး ဆင္းခ်လာေတာ့၏။ လက္ထဲမွာ ကိုင္လာတာက ဂ်င္ကလိ။ အဖိုးႀကီးက လွည့္ပတ္ႀကိမ္းေမာင္းလိုက္လွ်င္ ထုံးဖိုကမၻာေလးသည္ ၿငိမ္က်သြားေတာ့၏။
အဖိုးႀကီးသည္ တကယ္လုပ္မည့္သူ ျဖစ္၏။ ကြၽန္ေတာ္က အဖိုးႀကီးတဲတြင္ ေန၏။ ေထာင္ထဲမွာတုန္းက သြားတိုက္တံကို ၾကမ္းျပင္ႏွင့္ေသြးကာ သူ႔ကို ရန္စခဲ့သူ ေထာင္သားတဦး၏မ်က္လုံးတဖက္ကို ထိုးေဖာက္ပစ္ခဲ့သည္ဟု ေျပာဖူး၏။ သူကား ရဲဘက္ျပန္တေယာက္ ျဖစ္ပါ၏။ သူ႔အရပ္ႏွင့္ သူ႔ဇာတ္သည္ ဟပ္၍ေနပါေတာ့သည္။
ထုံးဖိုကမၻာေလးသည္ ပူေလာင္အိုက္စပ္ေနေသာ ငရဲကမၻာေလးတခုေတာ့လည္း မဟုတ္ပါ။ ခ်စ္ေမတၱာရနံ႔ ထုံသင္းေနေသာ "ေရယဥ္စီးတဲ့ ေတာၿမိဳင္သာ"ကေလးတခုလည္း ျဖစ္ေနျပန္ပါသည္။ မိသားတစု တတဲျဖင့္ အကြဲကြဲအျပားျပားျဖစ္ေနေသာ္လည္း ကြဲျပားေနေသာတဲမ်ား ေပါင္းလိုက္ေသာအခါ မိသားတစုျပန္ျဖစ္သြားပါသည္။ ရန္ျဖစ္ၾကလွ်င္လည္း ခဏသာျဖစ္၏။ ၿပီးေတာ့လည္း သူ႔႐ိွတာ ကိုယ့္ေပး၊ ကိုယ့္႐ိွတာ သူ႔ေကြၽးၾကပါသည္။
ထုံးဖိုေနရာတြင္ ကြၽန္ေတာ့္ေ႐ွ႕က တာဝန္က်ေသာ ကုမၸဏီဝန္ထမ္းတေယာက္သည္ ထုံးဖိုကမၻာေလးႏွင့္ အဆင္မေျပပါ။ ထုံးဖိုကမၻာေလး၏ ႏွလုံးသားကို ျမင္ေအာင္မၾကည့္ႏိုင္ပါ။ အေပၚယံၾကမ္း႐ွေသာ ႐ုပ္သြင္လကၡဏာမ်ားကို ၾကည့္ကာ ႏွာေခါင္း႐ႈံ့တတ္သူ ျဖစ္ပါသည္။ ထုံးဖိုကမၻာေလးႏွင့္ အေနခြာခြာ၊ အစားခြာခြာေနတတ္ေသာ သူ႔စ႐ိုက္ေၾကာင့္ သူ႔ကို ထိုေနရာမွ ဖယ္ထုတ္လိုက္ရပါေတာ့သည္။
ထုံးဖိုကမၻာေလး၏ ႏွလံုးသားကို ဖမ္းဆုပ္ႏိုင္ေသာ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း အျခားဝန္ထမ္းမ်ားမွာ ထုံးဖုိကမၻာေလးႏွင့္ အဆင္ေျပလွပါသည္။ သူတို႔လူ သူတို႔ဘက္ေတာ္သားဟု ထင္မွတ္သြားလွ်င္ သူတို႔က ေနရာအျမင့္အျမတ္ကို ေပးတတ္ၾကပါသည္။ ဝပ္တြားခယဖို႔ ဝန္မေလးတတ္ၾကေတာ့ပါ။ အစားေကာင္း အေသာက္ေကာင္းကေလးမ်ားကို လာေပးတတ္ၾက၏။ ကိုယ့္ကို ေစာင့္ေ႐ွာက္ေပးတတ္ၾက၏။ ကိုယ့္ကို ကာကြယ္ေပးတတ္ၾက၏။
ကိုယ္က သူတို႔လူအျဖစ္ ေသခ်ာေနဖို႔ေတာ့လိုပါသည္။ သူတို႔ႏွင့္ ၾကမ္းတေျပးတည္း ထိုင္ရမည္။ သူတို႔ႏွင့္ ထမင္းတဝိုင္းတည္း စားႏိုင္ရပါမည္။
( ၃ )
ကြၽန္ေတာ္တို႔မတၱရာတြင္ အနာႀကီးေရာဂါကုသသည့္ ေဆး႐ုံတ႐ုံ႐ိွပါသည္။ ေဆး႐ုံႏွင့္ မလွမ္းမကမ္းတြင္ အနာႀကီးေရာဂါသည္မိသားစုဝင္မ်ား ေနထိုင္ေသာ ႐ြာတရြာ႐ိွပါသည္။ ႐ြာကေလး၏အမည္မွာ နံ႔သာၿမိဳင္ျဖစ္၏။ ႐ြာနာမည္ေပးခဲ့သူကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်ီးက်ဴးမိပါသည္။ ၾကင္နာတတ္သူတေယာက္ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။
ကြၽန္ေတာ္သည္ ထို႐ြာကေလးသို႔ ၂၀၀၃ခုႏွစ္က ေရာက္ဖူးခဲ့ပါ၏။ ထို႐ြာကေလး၏ ကိစၥအဝဝမွန္သမွ်ကို ေစာင့္ေ႐ွာက္ကူညီေပးေနသူမွာ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွ ဆရာဦးအုန္းေငြ ျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၀၃ခုႏွစ္တြင္ နံ႔သာၿမိဳင္ေက်း႐ြာမွ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ ႐ွင္ျပဳအလႉပြဲႀကီးကို ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲက်င္းပၾကပါသည္။ ႐ွင္တရာအလႉပြဲဟု ေက်ာ္ၾကားပါသည္။ ႐ုပ္သံ႐ိုက္ကူးမႈမ်ားလည္း ျပဳလုပ္ၾက၏။
ထိုအလႉပြဲသို႔ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္၊ ဆရာခ်စ္စံဝင္း၊ ဆရာေမာင္သင္းပန္တို႔ လာၾက၏။ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္သည္ သူ၏ "သာသနာ့တံတိုင္းႏွင့္ နံ႔သာၿမိဳင္စခန္း လွခဲ့ၿပီ" ကဗ်ာတပုဒ္ကို ဆိုင္းဝိုင္းႀကီးႏွင့္ တြဲဖက္႐ြတ္ဆိုခဲ့ပုံကိုလည္း အမွတ္ရေနမိပါသည္။ နားေထာင္ရသူအေပါင္းမွာ ကဗ်ာႏွင့္အတူစီးေမ်ာကာ က႐ုဏာရသမ်ား တဖြားဖြားျဖစ္ေပၚခံစားခဲ့ရပါသည္။ ကဗ်ာ႐ြတ္ဆိုအၿပီးတြင္ အဂၤလန္မွာေနထိုင္သူ အမ်ိဳးသမီးတဦးက ဆုေတာ္ေငြ သုံးေသာင္းက်ပ္ ခ်ီးျမႇင့္လိုက္ပါသည္။ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္က ရ႐ိွေသာဆုေတာ္ေငြကို အလႉထဲသို႔သာ ျပန္လည္လႉဒါန္းခဲ့ပါ၏။
ကြၽန္ေတာ္သည္ မတၱရာက ကြၽန္ေတာ့္ဆရာမ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္ကာ ထိုအလႉပြဲသို႔ ေရာက္ခဲ့၏။ အလႉပြဲသို႔ ပါဝင္အားျဖည့္ခဲ့၏။ နံ႔သာၿမိဳင္႐ြာသို႔ လည္ပတ္ခြင့္ရခဲ့၏။
အလႉပြဲၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ နံ႔သာၿမိဳင္႐ြာ႐ိွ တကၠသိုလ္ဝင္တန္းကေလးငယ္မ်ားကို ခဏတာစာသင္ေပးခဲ့ပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆရာတသိုက္သည္ မတၱရာၿမိဳ႕ေပၚမွ နံ႔သာၿမိဳင္႐ြာသို႔ အစုအဖြဲ႔လိုက္ သြားသြားသင္ၾကပါသည္။ ႐ြာလူႀကီးမ်ားသည္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဆရာတသိုက္ကို အိမ္အလည္ေခၚၾက၍ အေကြၽးအေမြးမ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံၾကပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆရာမ်ားသည္ သူတို႔ေကြၽးေမြးေသာ အစားအေသာက္မ်ားကို စားၾကသည့္အခါ သတိႀကီးစြာထား၍ စားၾကပါသည္။
သတိႀကီးစြာထား၍ စားၾကသည္မွာ ေရာဂါကူးစက္ခံရမည္စိုးရိမ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ မဟုတ္ပါ။ သူတို႔သည္ ေရာဂါျဖစ္ေနေသာသူမ်ား မဟုတ္ၾက။ ေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္းၿပီးသူမ်ား ျဖစ္ၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း တိုေနေသာလက္မ်ားသည္ ျပန္႐ွည္မလာၾကေတာ့ပါ။ ပဲ့ေနေသာႏႈတ္ခမ္းသည္ အပဲ့အတိုင္းသာျဖစ္ေနပါေတာ့သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔စိုးရိမ္သည္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ စားေနရင္းေသာက္ေနရင္း ကြၽန္ေတာ္တို႔မ်က္ႏွာတြင္ ႐ြံ႐ွာသည့္အမူအရာမ်ား အမွတ္တမဲ့ျဖစ္ေပၚလာမည္ကို စိုးရိမ္ၾကျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ အမူအရာပ်က္ပါက သူတို႔ေတြ နာက်င္ခံစားသြားၾကပါလိမ့္မည္။ လူအမ်ား၏ ပစ္ပယ္ျခင္းခံထားရေသာ သူတို႔ႏွလုံးသားမ်ားကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဂ႐ုစိုက္ခဲ့ၾကပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔၏ ေႏြးေထြးေဖးမမႈေၾကာင့္ သူတို႔လည္း ျပဳံးေပ်ာ္သြားၾကပါသည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ၾကည္ႏူးခဲ့ရပါသည္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ သူတို႔ေကြၽးေသာလက္ဖက္သုပ္ကို အမူအရာမပ်က္စားႏိုင္ခဲ့ၾကပါ၏။
( ၄ )
"Lust for Life"ဆိုသည့္ ဒတ္ခ်္လူမ်ိဳးပန္းခ်ီဆရာ ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးအေၾကာင္း အတၳဳပၸတၱိဝတၳဳတပုဒ္ကို ဆရာေမာင္ထြန္းသူက "ရမၼက္မီး"ဟု ဘာသာျပန္ဆိုထားပါသည္။ ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုး၏ ျပင္းျပထက္သန္ေသာ ပန္းခ်ီဆရာဘဝကို သူ၏ေပးစာမ်ားကိုအေျခခံကာ ျခယ္မႈန္းထားပါသည္။ ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးသည္ ႐ွင္းျပေနစရာမလိုေသာ ကမၻာေက်ာ္ပန္းခ်ီဆရာႀကီိးျဖစ္ပါသည္။ သူ၏ပန္းခ်ီကားမ်ားသည္ ေဒၚလာသန္းခ်ီ၍ တန္ဖိုးႀကီးလွပါသည္။
ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးသည္ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းတူးအလုပ္သမားမ်ား၊ လယ္သမား၊ယာသမားမ်ား၊ တံငါလုပ္သားမ်ားႏွင့္ ရက္ကန္းသမားမ်ားအေၾကာင္းကို ထဲထဲဝင္ဝင္ေလ့လာကာ ေျပာင္ေျမာက္ေသာပန္းခ်ီကားမ်ားကို ေရးဆြဲခဲ့ပါသည္။ ဆင္းရဲသား အေျခခံလူတန္းစားမ်ားအေၾကာင္း ေရးဆြဲထားေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ားသည္ အသက္ဝင္လွသည္ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳၾကသည္။ ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးသည္ ဆင္းရဲသားအေျခခံလူတန္းစားမ်ာ၏ ႏွလုံးသားမ်ားကို ပူးဝင္ခံစားႏိုင္သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါ၏။
ကြၽန္ေတာ္သည္ "ရမၼက္မီး"စာအုပ္ကို ဖတ္ျပီး ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုး ပန္းခ်ီကို တစိုက္မတ္မတ္မဆြဲခင္ တရားေဟာဆရာဘဝက လုပ္ရပ္တခုကို ႏွစ္သက္သေဘာက်မိပါသည္။ ဗန္ဂိုးသည္ ဘယ္လ္ဂ်ီယံႏိုင္ငံ ဘိုရင္းနိတ္ခ်္နယ္႐ိွ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းတစ္ခုသို႔ တရားေဟာဆရာအျဖစ္ ေရာက္႐ိွခဲ့၏။ အစားအေသာက္၊ အေနအထိုင္ အရာရာခြၽတ္ျခဳံက်ေနေသာ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းတူး အလုပ္သမားမိသားစုမ်ားကို တရားေဟာရသည္။ ေရာက္စမွာ ဗန္ဂိုးႏွင့္ အလုပ္သမားမ်ား ခပ္စိမ္းစိမ္း။ သူ႔တရားကို အလုပ္သမားမိသားစုမ်ား ေကာင္းေကာင္းမနာယူၾက။ ဗန္ဂိုးက ဇြဲမေလ်ွာ့။ အလုပ္သမားလူတန္းစားေတြၾကားထဲ တိုးဝင္သည္။ ပူးဝင္ခံစားသည္။ သူတို႔ဒုကၡမ်ားကို မွ်ေဝရယူ၏။
ဗန္ဂိုးက ေႏြးေထြးလုံျခံဳေသာ သူ႔အိပ္ရာမွာ မအိပ္ေတာ့။ အာဟာရျပည့္ ေကာင္းမြန္ေသာ အစားအစာမ်ားကို မစားေတာ့။ အလုပ္သမားလူတန္းစားမ်ားအတိုင္း ဆင္းရဲဒုကၡကို ခံယူသည္။ အလုပ္သမားမိသားစုမ်ား ေႏြးေထြးဖို႔ ေက်ာက္မီးေသြးအစအနမ်ားကို သူကိုယ္တိုင္ လိုက္ေကာက္သည္။ ေက်ာက္မီးေသြးတြင္းထဲ လိုက္ဆင္းသည္။ ထို႔ေနာက္ သူ႔တရားပြဲမ်ားသည္ စိုျပည္လာသည္။ သူ႔တရားကို နာယူလာၾကသည္။
ဗန္ဂိုး မ်က္ႏွာသစ္ရင္း မွန္ၾကည့္မိေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ေက်ာက္မီးေသြးမႈန္႔မ်ား ေပက်ံေန၏။ "သူတို႔ ငါ့အေပၚမွာ ယုံၾကည္မႈအျပည့္အဝထားၿပီး လက္ခံၾကတာဟာ ဒါေၾကာင့္ပဲျဖစ္ရမယ္၊ ငါဟာ သူတို႔ထဲက လူတေယာက္ျဖစ္ေနတာကိုး"ဟု သူေတြးမိ၏။ ထို႔ေနာက္ ဗန္ဂိုးသည္ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ ေပက်ံေနေသာ ေက်ာက္မီးေသြးမႈန္႔မ်ားကို ေျပာင္ေအာင္သုတ္မပစ္ဘဲ ထားလိုက္ေတာ့၏။
( ၅ )
ျပည္သူ႔ေမတၱာ ခံယူခ်င္ေသာသူမ်ားသည္ ဗင္းဆင့္ဗန္ဂိုးကဲ့သို႔ ပါးျပင္ေပၚက ေက်ာက္မီးေသြးမႈန္႔မ်ားကို ေျပာင္ေအာင္သုတ္မပစ္သင့္ပါ။ ျပည္သူ႔ဒုကၡကို ခံယူ၍ ျပည္သူႏွင့္တသားတည္းျဖစ္ေၾကာင္း ျပသရပါလိမ့္မည္။
ျပည္သူ႔ေ႐ွ႕တြင္ ႐ြံ႔စက္မ်ား အေပခံျပၿပီး ျပည္သူ႔ေနာက္ကြယ္တြင္ ရြံ႔စက္မ်ားကို ေျပာင္စင္ေအာင္ေဆးေၾကာမပစ္ဖို႔ လိုပါသည္။ တနည္းအားျဖင့္ေျပာရလွ်င္ ျပည္သူ႔ဒုကၡကို ေမ့မပစ္ဖို႔ လိုပါသည္။ ျပည္သူ၏ေခြၽးနံ႔ကို ႏွာေခါင္းမ႐ႈံ့ဖို႔ လိုပါသည္။
ျပည္သူကလည္း မိမိ၏လူမွာ၊ မိမိ၏ဘက္ေတာ္သားမွာ မည္သူမည္ဝါျဖစ္ေၾကာင္း ေသခ်ာဃနသိထားသင့္ပါသည္ဟု ေရးသားႏႈိးေဆာ္လိုက္ရပါေတာ့သည္။ ။
ရင္႐ိုး
႐ုပ္႐ွင္ေတးကဗ်ာ မဂၢဇင္း၊
ႏိုဝင္ဘာလ၊ ၂၀၁၈ခုႏွစ္၊
ပုံ-လင္းခ(ေမာ္လၿမိဳင္) ေက်းဇူးျပဳ၊
